Lotnie DJK-1 okresu pionierskiego

Na początku lat 70. XX wieku w Stanach Zjednoczonych, Australii i Europie Zachodniej. nastąpiła eksplozja rozwoju lotniarstwa. Nowa dziedzina lotnictwa została stworzona przez indywidualnych pasjonatów, którzy dostrzegli nowe zastosowanie dla wynalazku membranowego płata nośnego Rogallo, przeznaczonego w zamyśle jako na przykład alternatywa dla spadochronów do odzyskiwania kapsuł załogowych rakiet w amerykańskim programie kosmicznym Gemini.

Płat Rogallo, dzięki nieznanej dotąd w lotnictwie prostocie, lekkości i niskim kosztom, pozwalał na całkowite uwolnienie się od rygorów oraz ograniczeń organizacyjnych, systemowych tradycyjnego lotnictwa sportowego. Pozwalał na bezkompromisową realizację idei wolności latania.

W naszym kraju, po wschodniej stronie żelaznej kurtyny, realizacja tej idei miała dodatkowe znaczenie. Działalność polskich pionierów lotniarstwa wymykała się bowiem monopolowi autorytarnego państwa PRL, w którym wszystkie przejawy cywilnej aktywności lotniczej ukierunkowywano poprzez organizacje paramilitarne na potrzeby państwa oraz szkolenie przyszłych lotników wojskowych. Dodatkowo w realiach gospodarki niedoboru epoki PRL-u, wobec całkowitej niedostępności zachodniego sprzętu, krajowi entuzjaści lotniarstwa z konieczności stawali projektantami i wykonawcami swych konstrukcji.

Konstrukcje te powstawały jako kopie popularnych na świecie i uznanych rozwiązań. Były to lotnie I generacji, wzorowane na układzie nazwanym Standard Rogallo. Ich konstrukcja była bardzo prosta: trójkątny szkielet usztywniony linkami z pokryciem ortalionowym, ukształtowanym w taki sposób, by podczas lotu wypełniało się powietrzem tworząc dwa wybrzuszenia w kształcie wycinków tworzących stożka.

Cały artykuł czytaj na stronie https://zasterami.pl