130. rocznica urodzin ppłk dypl. pil. Modesta Rastawieckiego

W 130. rocznicę urodzin ppłk. dypl. pil. Modesta Rastawieckiego Muzeum Sił Powietrznych w Dęblinie przypomina sylwetkę oficera Wojska Polskiego, zasłużonego dla polskiego lotnictwa wojskowego, który w 1939 roku pełnił funkcję komendanta Centrum Wyszkolenia Lotnictwa nr 1 w Dęblinie.

Ppłk dypl. pil. Modest Rastawiecki – komendant Centrum Wyszkolenia Lotnictwa Nr 1 w Dęblinie w 1939r.

Urodził się 9 października 1896 r. w Słupnicy, woj. lwowskie. Gimnazjum ukończył w Krakowie.

W roku 1915 został powołany do armii austriackiej. Ukończył szkołę oficerską, walczył m.in. w składzie 77. Pułku Piechoty na froncie włoskim, później – rosyjskim. W walkach frontowych został ranny, po rekonwalescencji pełnił służbę garnizonową. Wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, walczył o wyzwolenie Stanisławowa.

W czerwcu 1919 r. wstąpił do Wojska Polskiego. Ukończył Oficerską Szkołę Artylerii w Rembertowie, otrzymał przydział do 9. Pułku Artylerii Ciężkiej. W jego składzie walczył w wojnie polsko-sowieckiej.

Po wojnie, w roku 1921, ukończył kurs dla Wyższych Dowódców Artylerii w Toruniu. Jako zdolny i ambitny artylerzysta – cieszył się uznaniem i szacunkiem przełożonych; powierzali mu szczególnie odpowiedzialne funkcje (organizował m.in. baterie artylerii dla wsparcia III Powstania Śląskiego).

W latach 1924-1926 uczęszczał do Wyższej Szkoły Wojennej. Mając przed sobą możliwość kariery w szeregach artylerzystów – pomimo tego podjął decyzję o związaniu się z lotnictwem wojskowym. W Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie ukończył kurs obserwatorów lotniczych. 20 września 1929 r. został dowódcą 11. eskadry liniowej w 1. Pułku Lotniczym w Warszawie. Obowiązki te pełnił do września 1930 r., kiedy to został przeniesiony służbowo do Oddziału III Sztabu Głównego Wojska Polskiego. W tym samym roku odbył staż w Rumunii.

Zdolności zawodowe i odpowiednie przygotowanie pozwoliły mu pełnić w latach 1933 – 1934, obowiązki w attachacie wojskowym w Bukareszcie. Po powrocie dowodził 35. eskadrą liniową 3. Pułku Lotniczego w Poznaniu, później był dowódcą I Dywizjonu Liniowego (od 26 września 1936 r. do 4 października 1937 r.). W październiku 1937 r. – przeniesiony służbowo do sztabu III Grupy Lotniczej.

24 czerwca 1939 r. został komendantem Centrum Wyszkolenia Lotnictwa nr 1 w Dęblinie. Jego zadaniem było unowocześnienie szkolenia lotniczego z równoczesnym skróceniem czasu tego szkolenia. Szybko zreorganizował szkolenie podchorążych II rocznika oraz przygotował wojenny zapasowy ośrodek szkolenia lotniczego  w majątku Radziechów na Wołyniu. Miał być uruchomiony w przypadku zagrożenia szkoły dęblińskiej lub przedłużania się wojny.

W roku 1939, 8 września, ewakuował się z Dęblina – wraz ze Szkołą Podchorążych Lotnictwa i Bazą Lotniczą – w okolice Łucka. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli. Osadzony był w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 r. został zamordowany w Katyniu.

Opracowanie: dr Roman Kozłowski