Książka "Eskadra hydroplanów Pińskiego Morza. Teren, sprzęt latający i personel"

W połowie lipca br. na rynku wydawniczym ukazała się książka pt. "Eskadra hydroplanów Pińskiego Morza. Teren, sprzęt latający i personel" autorstwa Andrzeja Olejko, wydana nakładem Wydawnictwa Infort Editions.

W XX wieku, drogą nieustannych ewolucji, aeroplan, zwany najczęściej samolotem, jak i hydroplan zwany najczęściej wodnosamolotem, z „niekształtnych pudełek” przerodziły się w doskonałe narzędzie, posłuszne człowiekowi i oddające mu niezastąpione usługi we wszystkich dziedzinach życia. W siłach zbrojnych II Rzeczpospolitej dominowało lotnictwo lądowe choć miało ono „młodszego brata” jakim było lotnictwo morskie. A co wiemy o „lotnictwie rzecznym” II Rzeczpospolitej? Polesie po walkach o granice odradzającej się II Rzeczpospolitej w latach 1919-1920 z sowiecką Rosją, do roku 1939 znajdowało się w granicach polskiej państwowości.

Słynny „Polesia czar” tak mocno reklamowany na niwie turystycznej i etnograficznej, przez okres 20-lecia międzywojennego, kusił i przyciągał polskich turystów, choć w środowisku wojskowym, region ten traktowany był jako rejon „służbowych zesłań”, tak mocno opóźniających awanse kadry oficerskiej. Polesie zmieniające się każdej wiosny i jesieni w tzw. „pińskie morze”, którego zmorą były komary, było oprócz wybrzeża Bałtyku drugim na mapie II Rzeczpospolitej, „wodnym i morskim przyczółkiem” polskiej Marynarki Wojennej wraz z pojawieniem się na wodach jego rzek i jezior Flotylli Pińskiej – Flotylli Rzecznej Marynarki Wojennej...
(ze Wstępu Grzegorza Tylusia)

Spis treści:
•  Zaproszenie na Polesie (Grzegorz Tyluś)
•  Wstęp
•  I. O sensie latania nad poleskimi błotami
•  II. Hydroplany nad Polesiem, czyli od pomysłu do Rzecznego Plutonu Lotniczego i Rzecznej Eskadry Lotniczej
•  III. Ludzie poleskich skrzydeł czyli „Pińscy zesłańcy”
•  Poleskie posłowie
•  Aneks
•  Wykaz wykorzystanych źródeł i opracowań